Hani bazı anlar,dakikalar,saniyeler vardır. Sebepsiz yere acı çektiğin. Fiziki bir acı olmasa da ruhen beni yıpratan acılardan bahsediyorum. Kendi kendine oluşan ve olgunlaşan bir acı bu. "Eee kahve harmanı konu psikoloji mi?" deme hemen daha yeni başladım. Hatta gidebilirsin de hiç tutmayayım. Gerçi bu yazıyı kaç kişi okuyacaksa artık. Neyse başta anlatmaya çalıştığım acılarımın sebebi 'düşünmek'. O işkenceleri bana yapan kendi düşüncelerim. Ne yapayım da bunlardan kurtulayım dediğim, ama bir türlü kurtulamadığım düşüncelerim var benim. Amına koyduklarım bana kene gibi yapıştı. Cımbız ile almaya çalışıyorum ama olmuyor. Sürekli 'ruhumu' emiyor zırtolar. Sanki ön beynimde (Frontal lob) rave party varmış gibi bir şeylere odaklanmamı da engelliyor. Neler düşündüğümü tam olarak söyleyemem. Çok karmaşık. Hani CD dükkanlarına gider bir mp3 cd istersin. Adam da sana karışık bir şeyler yapar ya aynı o cdnin içinde olan parçalar gibi her telden düşüncelerim var benim. Ben bu dünyada niçin var oldum? Hayatta ki amacım ne? Güzel ülkem,eşsiz vatanımın hali ne olacak? Bu milletin, bu insanların geleceği ne olacak? Evet gazozuna ilaç attığım senin geleceğini, çocuklarının geleceğini de düşünüyorum. Aslında bu zamana kadar hiç kendim için bir şey düşünmedim. Düşünemedim. "Ulan cappi hiç mi bencilliğin yok!" -Yok amk yok işte. Bak her zaman insanlar bencildir. Her insan bencildir bir konuda. Ama amına koyduğumun dünyasında bir tek ben bencillik edemiyorum lan. Kendim için bir bok düşünemiyorum. Ama bir dakika. Benimde bencil olduğum konular var. Şimdi aklıma geldi bunlar. Akşam kendime kaç bira alsam. Kahvaltıda ne yapsam. Gelecek içinde sıkıntılı bir durum ile karşılaşırsam diye köşeye parada atıyorum. Al bak bende kendini düşünen bir insanım bazı konularda. Ama gerçekten çoğu konuda bencillik edemiyorum. Bazen bu durumun hayatta sağlam bir amacım olmadığı için böyle olduğumu düşünüyorum.
Bak sana bir gerçeği itiraf edeyim mi? Kimi zaman geliyor müslümanları, hristiyanları, yahudileri ve diğer dini inançlara sahip insanlara imreniyorum. Yanlış anlama imrenmek ve kıskanmak arasında derin bir fark vardır. Bir amaçları var en azından. Kendime bakıyorum ve koca bir hiç. Hiçbir amacım yok. Soruyorum bazende "ulan tamam da cappi neden ateist oldun?" diye. Kendi kendime verdiğim cevaplar aynı kutsal kitaplar kadar çelişkili idi.
Sahi benim inançları sorgulama kriterlerim neler idi? Her insanın belirli kriterleri vardır. Peki benim kriterlerim nelerdi? Buna bile cevap veremiyorum. Ama üstünde uzun uzun düşünüyorum sadece. Galiba agnostik bir görüşe sahip olmaya başlıyorum. Ama kafamda ki en deli soru ne biliyor musun aziz dostum? Hiç tanımadığım sevgili arkadaşım. "Tanrı yoksa bu kainat nasıl oluştu? Bunca şey hiçlikten nasıl meydana geldi? Tanrı varsa her şeyi yaratmadan önce (melekleri, şeytanı, cebraili fln) ne yapıyordu?" İşte aklımda ki deli sorular bunlar. Bir çok kutsal kitaba göz gezdirdim lakin tutarlı bir sonuca varamadım. Eğer "bu kaynak senin işini görür kanka" diyeceğiniz farklı kaynak veya makaleler varsa lütfen yoruma yazın. Bana bir dayanak olacak bir şeyler lazım. Sağlam bir amaç lazım.
Her neyse ben burada noktalıyorum. Bu yazım biraz dertleşme oldu. Ne yapayım sıkılıyorum. Sokakta "alayınızın amına koyim, tümenle gelin amına koyduklarım" diye bağırasım geliyor sağa sola ehehehhehu. Ama yazmakta en azından rahatlatıyor beni. Öyle popüler olmak falanda istediğim yok. Dedim ya teee yazının başında anlarsın artık. İstemem mahalleden geçerken " aaaa cappi geçiyor☛ " diye kimsenin konuşmasına da gerek yok amk :)
Artık kaç kişi okur kaç kişi yüzüne bakmaz bile bilmiyorum. Ama okuyan birileri olursa eğer sağlıcakla kal güzel dostum. İnsan kal...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder